වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාවේ වඩාත්ම කඩිනම් අවශ්‍යතාව වන්නේ ආගම, දේශපාලනය සහ නීතිය එකිනෙක අතිච්ඡාදනය වීමට ඉඩ දී ඇති අළු පැහැති ප්‍රදේශ ඉවත් කරන තිරසාර සර්ව-ආගමික සංවාදයයි. රටට නීතිමය සම්පත් හෝ ආයතනික අත්දැකීම් අඩුවක් නැත. අඩුව පවතින්නේ මෙම ක්ෂේත්‍ර තුන වෙන් කර තබමින්, ආගමික වේදිකා කලාතුරකින් කෙරෙන ප්‍රකාශ වෙනුවට ප්‍රායෝගික සහයෝගීතාව සඳහා භාවිත කිරීමේ අඛණ්ඩ පුරුද්දයි. පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයෙන් හෙළි වූයේ විශ්වාසය අඩු වූ විට සහ සීමාවන් නොපැහැදිලි වූ විට ප්‍රාදේශීය සැකයන් සහ බාහිර බලපෑම් කොතරම් වේගයෙන් එකතු විය හැකිද යන්නයි. එතැන් සිට ප්‍රජාවන් අතර සහ ප්‍රජාවන් අභ්‍යන්තරයේ පවතින බෙදීම්වල පැවැත්ම පෙන්නුම් කරන්නේ යටින් පවතින තත්ත්වයන් සම්පූර්ණයෙන්ම අතුරුදහන් වී නොමැති බවයි. අවධානය යොමු නොකළහොත්, මෙම තත්ත්වයන් දේශපාලන වාසි සඳහා හෝ වඩාත් විනාශකාරී අරමුණු සඳහා අස්ථාවරත්වයෙන් ප්‍රතිලාභ ලබන්නන්ට තවදුරටත් අවස්ථාවන් ලබා දෙයි.
ස්ථාවර, ප්‍රායෝගික සහ මැතිවරණ ගණන් හැදීම්වලින් තොර වූ සර්ව-ආගමික සංවාද මගින් එම අවස්ථාවන් කුඩා කළ හැකිය. විවිධ සම්ප්‍රදායන්හි නායකයන් සිදුවීමකට පසුව පමණක් නොව නිත්‍ය පුරුද්දක් ලෙස රැස්වන විට, ඔවුන් එකමුතුව පිළිගත හැකි මහජන හැසිරීම පැහැදිලි කරමින් පූජනීය ස්ථාන දේශපාලනිකව භාවිත කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කරන විට, සහ දේශපාලන බලධාරීන් හා නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන මගින් නීතිය සැමට සමානව බලපාන බව පෙන්නුම් කරන විට, අළු පැහැති ප්‍රදේශ කප්පාදු වේ. වෙනස්කම් සාමාන්‍ය දෙයක් ලෙස දකින තරුණ පරපුර සහ මධ්‍යස්ථ මධ්‍යස්ථකරණය මගින් ආරවුල් විසඳන ප්‍රාදේශීය ප්‍රජාවන් සැකයේ මූලයන් තවදුරටත් අඩු කරයි. මෙයින් කිසිදු ප්‍රජාවකට තමන්ගේ විශ්වාසය හෝ නීත්‍යානුකූල අභිලාෂයන් අත්හැරීමට අවශ්‍ය නොවේ. අවශ්‍ය වන්නේ වෙනස්කම් ස්ථිර දේශපාලන වත්කමක් හෝ තෝරාගත් නීතිමය වගකීමක් බවට පත් නොකිරීම පමණි.
ශ්‍රී ලංකාවේ ආරක්ෂාව සහ ස්ථාවරත්වය අවසාන වශයෙන් රඳා පවතින්නේ තමන්ගේ ආගමික සම්ප්‍රදායන් ලබා දෙන ආචාරධර්මීය සම්පත් පවත්වා ගනිමින් පොදු නීති යටතේ ජීවත් වීමට පුරවැසියන් තුළ ඇති කැමැත්ත මතය. එම සම්ප්‍රදායන් ඉතිහාසය පුරා සංයමය, සාධාරණත්වය සහ අන් අය කෙරෙහි ඇති වගකීම අවධාරණය කර ඇත. වර්තමාන වාතාවරණය තුළ එම දායකත්වය සුරැකීමට නම්, දේශපාලන තරගයෙන් සහ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් ආගම වෙන් කර තැබීමටත්, නොපැහැදිලිකම වෙනුවට නිත්‍ය, ප්‍රායෝගික සංවාද ආදේශ කිරීමටත් සවිඥානික උත්සාහයක් අවශ්‍ය වේ. ශ්‍රී ලංකාවේ බහුල සමාජය මීට පෙරද දැඩි අභියෝගවලට මුහුණ දී ඇත. දේශපාලන බලධාරීන්, ආගමික නායකත්වය, අධ්‍යාපනඥයන්, ප්‍රාදේශීය ප්‍රජාවන් සහ ආර්ථික පාර්ශ්වයන් අළු පැහැති ප්‍රදේශ ඉවත් කිරීම සහ සර්ව-ආගමික සංවාද පැවැත්වීම කලාතුරකින් කෙරෙන අපේක්ෂාවක් ලෙස නොව වර්තමානයේ ප්‍රායෝගික අවශ්‍යතාවක් ලෙස සලකන්නේ නම් එයට තවදුරටත් ඉදිරියට යා හැකිය. සෑම ප්‍රජාවකම ආරක්ෂාව සහ ජාතියේ ස්ථාවරත්වය රඳා පවතින්නේ එම තේරීම මතය.
